Sadeler's blog

Elk jaar is het weer uitkijken naar de week na 19 maart. De week waarin de lente schoorvoetend aantreedt. De week waarin ik elk jaar opnieuw de vrijheid vier, en de slogan: ‘alles mag, maar niets hoeft nog’ gedenk. Acht jaar geleden in 2009, na een laatste draaibeurt door het toegangstourniquet, en nog wat drinks in een lokale pub, reed ik in een wagen getrokken door vurige paarden de hemel tegemoet. Brel zong al ‘dat het hard te sterven is als de lente komt’, iets wat ik enkel beaam.

De week lijkt wel een copie van die gedenkwaardige week in 2009, nu alweer acht jaar geleden. Wandelen te Schellebelle in nieuw aangelegde overstromingsgebieden waar de fauna schoorvoetend haar intrede doet. Waar toch al vlinders zijn neergestreken.

Luisteren naar iemand die nog maar een boek schreef over Nick Drake.
Je verschuilen achter een Duvel op een zonnige maandagnamiddag, en wat foto’s ordenen. Plannen maken voor de komende zevende maanden waarin we een uurtje meer licht krijgen toegewezen.

Zij wandelt over de zandweg. Het zonlicht weerkaatst op haar goudkleurig bezet schoeisel. Haar windjack hangt nonchalant over haar schouder. Ze snuift de warme lentelucht op, en ze denkt….

Routeplan

Vandaag, nu we weeral vijf weken ver zijn in 2017 (dat is 10 procent van een jaar beste mensen), werd het hoogtijd om het ijzeren paard te zadelen, de platte banden vol te pompen, en dertig km door te peddelen in het Denderend Scheldeland. Van veer naar veer, en terug thuis voor “den donkeren”, vanwege koplichtbatterijtjes plat.

Een bankje langs het water nodigt uit tot enig

sfeervol bulshitten….

Laverend langs het water af en toe verend

naar dichtbije overkanten.

Van Aard naar Waterhoek, koffiebonennat verterend,

schuivend doorheen Paardeweiden, langs houtkanten,

over vers aangelegde binnendijken.

Getuige mogen zijn van moeder natuur,

die terugneemt van wat zij ooit bezat, dat bekijk je.

Geknotte wilgen gekapt, wachtend vol vuur,

op nieuw takkengetooi, vol leven

Vogels die niet trekken, maar wachten,

zoekend naar een zon ver weg, voor even.

Hoeveel dagen nog, hoeveel nachten?

Denderende boten, de een na de andere worden ze versast,

Op weekdagen mag het nog, en dat verrast,

Jo, baardige vaarder, Pien niet gezien, niet geheurd,

De veerman stierde de varende brug richting zijn jeugd.

Enz….

Morgen zijn we weer lid van het clubje van S/S. Nee niet die, wel het clubje van Stram en Stijf….

Vandaag werd de nieuwe Sint Annabrug in Aalst in gebruik genomen. Morgen wordt de oude afgebroken. Toeval of niet maar honderd meter verder was het gedaan met fietsen. Platten tuub. Al kan dit natuurlijk ook liggen aan het feit dat mijn buitenbanden al wat langer aan vervanging toe waren. En zo werd het toch nog wat reizen vandaag, want zoals je weet is de trein altijd…

Hoe krijg je 20000 mensen op een dag over een Muur?

De finnisch komt in zicht.

Afgelopen weekend leerde ik weeral wat bij. In de schaduw van de Kapel op de Oudenberg was ik voor een keertje getuige van hoe een paar duizend fietsliefhebbende medemensen hun ziel uit hun lijf persen om toch maar niet van de fiets te moeten stappen. Hier en daar merkte ik zelfs een pedaalster op in dit overwegend mannen bastion. Kinderen krijgen er steevast applaus van rokkende dames langs de kant.

De Muur een laatste ‘heuveltop’ langs de Dender voor de mogelijks laatste aankomst in Meerbeke. Ik kom er, je gelooft het niet, een Nederlander tegen, die even tevoren een petitie heeft ondertekend in en cafeetje langs het parcours. Al beseft hij niet eens waarvoor hij heeft ‘gepetitioneerd’. “Klopt het dat ze deze berg uit het parcours willen?” “Uiteraard niet” repliceer ik, “de licentie om de aankomst te mogen organiseren vervalt, en er zijn enkele andere steden samen met Ninove geïnteresseerd in de nieuwe licentie. ’t Zal geld in het laatje brengen zeker, en vooral prestige.” “Oh” zegt de Hollander, of was het een Brabander of Zeeuw. Dat kon ik niet zo goed zien. “Dus,” ga ik rustige verder. “Indien de ronde zou finishen in Oudenaarde of Ronse zal deze Muur nog wel in de ronde zitten, maar ze zal haar rol als scherprechter verliezen. Deze eer zal dan overgaan naar de Oude Kwaremont, of misschien de Koppenberg.” “Maakt dat wat uit?” wil de man nog weten. “Veranderingen liggen altijd wat moeilijk. In mijn kindertijd lag de finish op amper 10 km van ons deur in Wetteren, en passeerde de Ronde aan ons voordeur. Niemand ziet dit graag verdwijnen he.”

Ik drink nog een blonde Affligem in ’t Hemelrijck en bedenk dat mijn biertje ook niet meer door patershanden is gegaan. Erger nog deze godendrank wordt nu gebrouwen door de Heineken groep. Het kan verkeren zei ooit een Holander. <!– WriteFlash('http://fotos.sadeler.be/#28′); //–>

http://fotos.sadeler.be/#28

Zondag scheurde de echte Ronde hier voorbij, en liepen weer honderdduizenden langs het parcours. Ook de malcontenten die Jan Eelen zijn succes met een alweer schitterende reeks niet echt gunnen.

Zondag kom ik de vijf vluchters tegen boven op de Knokteberg net wanneer ze uit Russeignies opduiken en onder spandoek 6 doorfietsen richting Oude Kwaremont. Hunt (Sky), Hammond (Garmin), Van Dijk (VWA), Turgot (Europacar) en Docker (Skil). En dan is het even ‘doorkarren’ weg van het parcours richting Etikhove waar Mariaborre tussen de Koppenberg en de Steenbeekdries een uitgelezen locatie is voor nog wat foto’s.

De Molenberg haal ik net niet. Verder richting Oudenberg voor de Muur. Een halfuur later zie ik nog steeds zeer veel renners bovenkomen. De eerste waren net over de muur heen en kon ik nog net knippen terwijl ze zich in de bocht legden naar beneden toe. Nuyens, Boonen, Cancellara, en wat later Belgisch kampioen Volderke. En dan was er tijd voor koffie.

Stil leven: Lezen en koffiedrinken

Zondag 30 mei, en het regent van ’s morgens tot even voor halfdrie. Het moet zijn , dat er in Aalst niet genoeg eieren meer zijn. In elk geval heeft het niets uitgehaald eieren naar de Arme Klaren te dragen (om regen af te smeken). Er zijn geen Arme Klaren meer in Aalst. Mogelijks wel nog genoeg kiekens. Ook het aanroepen van de weergoden, en bovenal de regengod, is niet gelukt. In Deiremonne liep een paard door de straten, door droge straten, en bij wijle zelfs onder een blauwe hemel.

Die van Aalst die zijn zo kwaad…gaat het in een lied. Gelukkig klopt ook dit niet meer. Zeker niet meer sinds men in Aalst bij opgravingen in een oude beerput (ja je moet ergens beginnen graven), potscherven heeft gevonden met daarop een gedeeltelijke beeltenis van een reusachtig paard. Ouder dan dat van Deiremonne. Het staat hierdoor wel zo ongeveer vast dat het Ros Ballatum, de enige echte moeder is van het Ros Beiaard.

Maar dit dus even terzijde, vandaag was het feest in de stad aan de monding van de Dender in de Schelde. Het peirt kwam buiten, voorafgegaan door een geschiedkundige stoet, deze keer zonder bordjes met uitlegtekst (de brochures moeten dit euvel vermoedelijk oplossen, en mogelijks ook de kas wat spijzen), aangevuld met enkele groepen die vooral de nadruk legden op het Unesco werelderfgoed.

We zagen vandaag veel paarden, schapen en ganzen bijeengedreven door border collies, zelfs een os die een kar trok, valkeniers en een uil. Of deze laatste uit de stad zelf kwam is niet bekend.

Qua organisatie een tien. Om de voorafgaande regen te ontwijken, toch maar niet met de fiets maar wel met de auto naar de pendelparking. De pendelparking voor de automobilisten die uit richting Aalst kwamen langs de nieuwe Dender (daar zou zeker meest plaats zijn gokten we, en dat was ook zo). Een dubbele lijnbus op en comfortabel naar de Noordlaan, waar we voor amper 5 euro een ticket aanschaften.

En zelfs al was er meer dan 75.000 man, nergens was het te druk, en kon er rustig gefotografeerd worden. (foto’s volgen, net als een tjoetjoep filmpje).

Bedenking: dit was de derde keer dat het paard voor ons danste. Dit nog een paar keer meemaken zou mooi zijn. Het lot uitdagen is nooit goed naar het schijnt.

Zaterdag 29 mei, de Ronde van België houdt even halt in Herzele voor een tijdrit. Er ontbrak nog een molen in onze wielercollectie, met en de molen en de renners erop. Inderdaad de molen Te Rullegem. Het was voor de hemelsluizen zich openden dat we van de gelegenheid gebruik maakten, dit even recht te zetten.

Hoe kom ik het snelst aan stramme spieren? Eenvoudig: spring op de fiets en rij onmiddellijk veel te ver. Of toch niet.

Vandaag was de ideale dag om na een winterstop van een kleine drie maand terug de fiets ter hand te nemen. Er diende eerst nog wel een kapotte voorband geplakt, opgelopen tijdens een laatste fietstochtje naar de kerkhoven begin November. Deze morgen zag ik het even niet zitten. De aangekondigde warmere temperatuur, en beloofde opklaringen bleven uit. Sabine klonk evenwel zeer overtuigend na het een uur journal in haar weerbericht. Halfdrie, en nogsteeds niets. Toch maar de binnenband in een kommetje water gehouden, en het onooglijkst klein gaatje gevonden. Tien na drie, en we waren op weg naar knooppunt 16 (Scheldestreek zuid).

Zelf woon ik in de buurt van dit knooppunt, op amper enkele honderden meter van het treinstation in Lede. De eerste nog wat onwennige omwentelingen sturen mij langs het Solegem-natuurgebied helemaal naar de Erpse Onegem en de vlakbij gelegen Cottem watermolen. De beek stroomt er hard en voert mooi helder water mee op haar tocht naar Hofstade naar haar monding in de Dender. Ik verlaat even hetb officiële knooppuntenparcours en fiets langs de eeuwnoude Cottemweg naar het dorp van Erpe, naar de volgende watermolen (Vanderbiest). De vroegere Cottemweg wordt heden ten dage onderbroken door achtereenvolgens de Leedsesteenweg, de spoorweg Aalst-Burst, de oude baan naar Gent (de N9) en de rechtgetrokken Oudenaardse Steenweg. De geschiedenis heeft ervoor gezorgd dat deze Cottemweg thans drie verschillende namen draagt. Vlakbij de watermolen werd dit de Molenstraat, over de spoorweg waar zij het Allemansbos volgt Allemansbos, en over de N9 tot in het dorp werd dit de Botermelkstraat. Via Sevecoot (thans Zevekootstraat), de Kruiskens, en nog een stukje Kraainest bol ik tot bij de Kruislievenheer in Erondegem. Vroeger sloeg je hier linksaf via de windmolen naar het dorp van Ottergem. De internationale spoorweg van Oostende over Brussel tot in Bratislava gedbetert heeft dit wegje afgesneden, waardoor we via het Kapelhof en de Dokkenstraat rond moeten. De watermolen te Ottergem (Ruststraat) ligt er wat troosteloos bij, wachtend op verdere onderhoudswerken. Al bij al valt het mee om richting Vlekkem te fietsen via deze Ruststraat onder het E40 viaduct (bovenop de molenbeek). Deze molenbeek, de tweede in Erpe-Mere, vloeit stroomafwaarts naar Wichelen waar ze zich in de Schelde ‘stort’. Een “echte” zijrivier van de Schelde. We komen ze later nog tegen te Wichelen. In Vlekkem bij de brug over de E40 sluiten we terug aan op ons knooppuntentochtje. De Vlekkemse sop eter (beeld van De Somer) zwaait trots zijn pollepel in de lucht. De Somer maakte voor elk van de Erpe-Meerse dorpen een beeldje rond de vroegere spotnamen. Palokeneters, papeters, wetboeken, enz… Nu gaat het richting Strijmeers, deel van Vlierzele, wat dan weer tot Sint Lievdens Houtem behoort. De zon breekt finaal door. Tijd om onze Ipod in te pluggen. Roy Buchanan (*) zal ons verder gezelschap houden op deze tocht. Er zijn wegeniswerken aan de gang op de Grote Steenweg (N9), waardoor je haast het baantje, honderd meter beneden de Rochuskapel, niet inkunt. Via de velden gaat het naar Smetlede. En het mag gezegd, het laatste gedeelte van dit stukje route ligt er schandalig bij. De gemeente Lede, mag hier zeker wat aandoen. Rijden door een laag van 7 cm modder is echt geen pretje. En kom mij niet vertellen dat dit naar aanleiding is van de wegenwerken, want dit is slechts gedeeltelijk waar. Lede is een fusiegemeente met een hoofdgemeente en verschillende satellietgemeenten. Zoals zo vaak zorgt de hoofdgemeente bij dergelijke fusies eerst voor zichzelf. De veldwegen in Lede zelf zij netjes voorzien van een betonnenwegdek. Hier mogen de boeren nog alles naar hartelust naar de bliksem rijden in de winter. Zielig. Via het dorp met kerk van Smetlede, gaat het over een verharde weg richting Serskamp. We blijven de grens tussen Serskamp en Wanzele een tijdje volgen en belanden in Billegem bij de treinhalte Serskamp, gelegen aan de weg van Wanzele naar de Bruinbeke (Schellebelle). Een betonweg (!) wat verder rechts richting Bruinbeke, voert ons langs de watermolen van Wichelen (ook al jaren stil) naar de wijk Hulst in Wichelen. Nog wat trappen en we bereiken de Heiplas, Barrevoetsehoek en opnieuw het station van Lede. 32 km. 29 voor ons door de afwijking hier en daar van het parcours.

Zelf ook een proberen: http://www.tov.be/routeview.aspx?route=191752

(*) Roy Buchanan. Wat meer uitleg in een artikel dat wat te lang zweefde tussen pen en computer.

Help, de passerelle over de Dender te Aalst is gestolen.

Dit had een bericht in de krant kunnen zijn. Na de recente baldadigheden die zich voordeden met Aalsterse standbeeelden mag je alles verwachten. Het tegen de grond gooien van de voil jeanet ligt bij elkeen nog vers in het geheugen.

Natuurlijk is de passerelle niet gestolen, maar ze staat er al bij al niet meer. Wie de Dender over wil, wanneer er schepen doorvaren, zal net als de auto’s moeten wachten voor de Sint-Annabrug tot deze weer wordt neergelaten. Er komt ooit een nieuwe overgang ter hoogte van de stationsparking. Dit kadert allemaal in de herwaardering van de stations- en werfbuurt.

Natuurlijk zou in een normaal land, de passerelle blijven liggen tot de nieuwe is aangelegd. Niet zo in Aalst, daar volgen ze eigenwijs als ze zijn hun eigen idee.

Bloemen noch kransen.

In het Nieuwsblad lezen we nog: ….De eerste voetgangersbrug aan de Sint-Annabrug werd in 1884 in gebruik genomen. Eind 1939 werd ze als gevolg van kanalisatiewerken aan de Dender afgebroken. Een nieuwe kwam er pas in 1951. De bezetter liet tijdens de oorlogsjaren geen nieuwbouw toe. Midden 1983 was de passerelle zeer bouwvallig. Verder gebruik ervan werd verboden. Een jaar later was ze hersteld….

In “Het Land van Aelst” van 24/12/1882 op pagina 2/4, lazen we indertijd nog:

En daarmee is de “nieuwe passerelle” voorlopig toegevoegd aan de lijst met Sinterklaaswensen waarop ook al een grote feestzaal prijkt.

Uw reporter ter plaatse.

Vandaag 60 km gefietst langs de Dender, tussen Aalst en Pollare, voorbij Ninove. Even halt gehouden bij de windmolen in Appelterre, een banaantje verorberd bij de molen in Sint-Antelinks, en terug gefietst door de molenbeekvallei.

Onderweg nog een praatje gemaakt met een oude kromgewerkte boer, die mij wist te vertellen dat het weer tegenwoordig, helemaal anders is dan vroeger. Moeten we niet meer naar die mannen beginnen luisteren, en er proberen voor te zorgen dat hun weer terugkeert?

Link naar de fietsroute

En link naar al mijn routes.

De bijhorende ‘soundtracks’ (deze bevatten geen muziek, enkel titels)

Donderdagnamiddag, na een broodje kaas, gegarnierd, loop ik door het Aalsterse stadspark. Een park dat zijn ontstaan kende nagenoeg 100 jaar geleden in 1911, en dat vnl werd aangelegd tijdens de 1e WO, “om de werkers uit handen van den Duits te houden”.

Ik loop langs de spiegelvijver, een koppeltje geniet van enkele broodjes aangevuld met roerei. Dat kan ik zien aan de grote plastic box die tussen hen in op de bank staat. Nog even langs de achterzijde van het park, langs het ter ziele gegane bedrijf “Du Parc” van de familie Bosteels. De tijd dat hier meisjes nylonkousen fabriceerden ligt achter ons. Het is wachten op verdere ontsluiting van de teloor gegane bedrijfsterreinen langs de Dender. Via de doorgang tussen de atletiekpiste en de voetbalterreinen bereik ik de Blanquartdreef, in Carnavalsmiddels vaak bezongen als “den broinendreef” of het “jeanettenbontjen”, om voor de hand liggende redenen. De geparkeerde auto’s die er staan…nee niet diegene die toebehoren aan de ouders van enkele vakantiegenieters met kinderen ginder verder op het achterste voetbalterrein.

Aan de andere kant van deze weg loop je het Osbroekpark in. Makkelijkst is om de voorgeschreven wandeling van ongeveer 5 km te volgen. Het is vandaag bij deze grijsgrauwe hemel zonder regen nog vochtig aan de grond. Dus effe uitkijken waar we lopen. Ik zie al snel wat doornstruiken en tussenin sleutelbloemen . Het geheel accordeert mooi met de jonge frisse groene eerste blaadjes aan bomen en struiken. Ik word terug geworpen in de tijd, toen op amper honderd meter achter onze tuin zich soortgelijk tafereeltje ontvouwde in “Geijter’s bosken”. De tussenliggende wei was toen nog bezaaid met madeliefjes en pissebloemen. Nu is het er wel even anders. Het gras groeit er nu misschien voller, maar de bloemen zijn er weg gepesticideerd.

Het Osbroekgebied loopt tot het naburige Erembodegem, zij het intussen opgelorpt door de stad. En eveneens tot net achter een kasteeltje, thans in gebruik door de VMM, de Vlaamse Milieu Maatscahppij. Via een vroegere dreef, afgezoomd met eiken wandel je terug richting park. Toch eerst helemaal achterin nog het tourniquet geprobeerd, en het pad in het daarachter liggend “echt stukje natuur” gevolgd. Hier lopen Schotse Gallowaypaarden. Verre verwanten aan ons Europees oerpaard. Ik zie ze niet deze keer, maar aan de hopen peerdendrollen te merken langs het pad zijn ze hier zeker recent nog langs geweest.

Na de anderhalf uur durende tocht is het lekker om even rustig te verpozen bij een koffie, annex glaasje advocaat van distillerij De Stoop sinds 1868, in het Melkhuisje.

Hier in het Melkhuisje in het park kun je trouwens eveneens terecht voor een lekker streekgebonden biertje uit brouwerij de Glazen Toren uit Erpe-Mere. Keuze uit een Saison d’Erpe-Mere, een Jan De Lichte of een Ondinneke. Hou er rekening mee dat het telkens flessen betreft van 75 cl en er sprake is van 6,0, 7,0 en 8,5 graden. Overweeg zeker een bezoek aan het Melkhuisje al was het maar om er de mooie Machteld aan het werk te zien, strak in het zwarte pakje, perfect elke ronding van haar rijpe lichaam accentuerend.

Ik gooi de auto aan de kant langs de Denderkade even voorbij de Sint-Annabrug. Het kan er nog gratis, en het is makkelijk bereikbaar vanuit de stad zelf. Althans nu nog, want binnenkort wordt de omgeving grondig aangepakt, inclusief het plaatsen van een nieuwe brug. Het is een omgeving die eeuwenoud is, maar waar alles vernieuwd werd na de laatste doorkomst van onze broeders uit het oosten, begin van de jaren 40 van de vorige eeuw. Ik heb het niet anders gekend. Weet echter wel, dat je na een bezoek aan het museum mogelijks de omgeving toch wat anders zult bekijken. Ook het museum, ’t Gasthuys, gevestigd in het oud hospitaal wordt grondig gerenoveerd. We vragen ons af of dit met de bestuurswissel na de laatste verkiezingen heeft te maken?

Je loopt vanaf de Grote Markt richting Sint-Martinukerk, het onzichtbare Sint-Maartensplein naar beneden, rechtdoor het museum in. De eerste zaal ligt er voorlopig nog wat leeg bij. Direct rechts wordt je 100 jaar en meer in de tijd geworpen naar de periode dat Aalst een echt grauw fabrieksstadje was. Iedereen kent de situatie sinds de verfilming van Daens door Stijn Coninkx. Via teksten en foto’s wordt de tijd van toen getoond. De kasteeltjes van de textielbaronnen, de eerste stoommachine te Aalst, in gebruik in de watermolen aan de Dender, het leven van de arbeiders, enz…

Bij het betreden van de zaal krijg je via een schilderij van Willem Van Buscom uit 1823 een mooi zicht op de omgving van de werf vroeger, waar zich langs de Oude Dender de watermolens bevonden, vlakbij de werfkapel.

Twee zalen zijn voorbehouden voor een knappe fototentoonstelling (in zwart wit) over Louis-Paul Boon. Helemaal achterin afgeschermd achter glas is een gedeelte voorbehouden waarin zich slechts een foto van Louis staat. De foto hangt in het midden van de muur, ongeveer op ooghoogte. Louis kijkt de zaal in, naar de bezoekers. Hij observeert jou, zoals hij dat zijn hele leven lang deed. Je ziet Boon terwijl hij zelf filmt, terwijl hij gevierd wordt bij de kapel Ter Muren langs de Kapellekensbaan; Louis tussen andere bekende personaliteiten. Mooi.

De trap op en je wandelt eerst naar de André Sierens zaal, waar zich een vijftiental schilderijen van Valerius De Saedeleer bevinden, naast wat etsen, en geschriften van de meester. Even verpozen kan bij een TV waar een fotomontage loopt met zicht op de verschillende stadia uit het leven van de schilder. En De Saedeleer heeft op diverse plaatsen gewoond: Sint-Martens Latem ten tijde van de eerrste Latemse school, Lissewege, Tiegem, Leupegem, Etikhove en tijdens en na de eerste wereldoorlog in Wales te Rhyd-y-felin vlakbij Aberystwitch. Rechts bij het binnenkomen van de zaal hangen drie schilderijen mooi naast elkaar, waarop je drie verschillende staakmolens ziet. Waar Valerius woonde hoefde hij maar door een venster te kijken, om een van deze oude wachters te observeren. Je moet zeker in deze zaal, aan de linkerzijde door het middelste venster even naar buiten kijken, want buiten op de Oude Vismarkt voor het Stadsarchief bevindt zich een standbeeld van de imposante meester.

Aan de andere kant van dezelfde verdieping betreedt je het Carnavalsmuseum. Maak er kennis met de Voil jeannet, met de gillis, de geschiedenis van het Aalsterse carnaval, Keizer Kamiel. Een authentiek cafeetje werd er nagbouwd. Een overzicht van alle prinsen, en een niet te schatten aantal foto’s naast videomantages vervolledigen deze carnavalszolder. De jukebox laat je genieten van een onnoemelijk aantal carnavalshits, allen in het lokale dialect gezongen.

Het gedeelte van het( museum dat zich in het oudere gedeelte van het Oud Hospitaal bevindt, wordt thans onder handen genomen. Toch kun je er in alle rust rondkuieren en genieten van heel wat archeologische vondsten uit de streek. Wij werden natuurlijk begeesterd door enkele oude molenstenen.

Fietsen in het Scheldeland langs de Kalkense vaart.

Zie website van Toerisme oost-Vlaanderen.

Een zonnige junidag, blauwe lucht, en lichte Noord-Oostenwind.

Halverwege ‘stopke’ met een duvelke, ter hoogte van de Posseidon te Berlare. Aan te bevelen….

En wat was de soundtrack van deze fietstocht? Zie de ipod listing hierbij.

Naam Artiest Componist Album Genre Jaar
Angel Of The Morning Merrilee Rush Chip Taylor Angel Of The Morning Pop 1968
Tranen in je ogen Richard A. Clark The best of Clark Richard Rock 1968
Summertime in England Van Morrison Common One Rock
When I Need You Mike Bloomfield Count Talent and the Originals R&B 1978
Chip Taylor & Guy Clark – One Hell Of A Guy Chip Taylor & Guy Clark Country 1 – Cool Country Tracks Country
Heimwee Naar Huis Will Tura Will Tura Dank U, Vlaanderen Easy listening 2006
Amazing Grace Jeff Beck Merry Axemas – A Guitar Christmas Holiday 1997
Heroin Lou Reed Lou Reed NYC Man: The Ultimate Lou Reed Collection [Disc 2] Rock 1984
Nothin’ Robert Plant & Alison Krauss Raising Sand Country 2007
John Hardy – (Remembering Leadbelly) Long John Baldry Remembering Leadbelly Blues 2001
Hey Jayne Robert Plant Robert Plant/Charlie Jones Sixty Six To Timbuktu [Disc 2] Rock 1993
The Story Of Them [Parts 1 & 2] Them Van Morrison The Story Of Them Rock 1967
Hear me calling Ten Years After Stonedhenge Rock
Beck’s Bolero Jeff Beck This Guitar Kills-More 60’s Grops & Sessions (Disc 2) Rock
Downtown Petula Clark Twin Town Soundtrack 1997
Francoise HARDY-La Maison Ou J’ai Grandi Françoise Hardy The Ultimate Special Price Collection Sampler Soundtrack
The Mighty Quinn Manfred Mann’s Earth Band The Very Best Of Manfred Mann’s Earth Band Rock
Father Of Day, Father Of Night Manfred Mann’s Earth Band The Very Best Of Manfred Mann’s Earth Band Rock
The Old Accordeon Raymond Froggatt The Voice And Writing Of Raymond Froggatt Folk 2004
Champagne Cowboy Blues Kevin Ayers Whatevershebringswesing Alternative & Punk 1971
Jeff’s Blues (Version 1-instrumental) The Yardbirds The Yardbird Years Rock 2002
Dazed And Confused Led Zeppelin Jimmy Page Mothership [Disc 1] Rock 1969
Babour Laïs Tom Barman en Arno 0110 Concerten Voor Verdraagzaamheid (Humo cd) Rock 2006
Nowhere Man The Beatles John Lennon, Paul McCartney 1962-1966 [Disc 2] Pop 1965
Just Like Eddie Heinz Ritchie Blackmore Getaway Groups & Sessions Metal 2005
Eve Of Destruction Lemmy Philharmania Rock 1998
As Tears Go By Nancy Sinatra Jagger/Richards/Oldham Mojo Presents Stoned Rock 1966
All the King’s Horses Robert Plant Clive Dreamer/John Baggot/Justin Adams/Robert Plant/Skin Tyson Mighty Rearranger Rock 2005
Rock And Roll Christmas George Thorogood It’s Christmas Unclassifiable
Since I’ve Been Loving You Led Zeppelin Jimmy Page, Robert Plant, John Paul Jones Mothership [Disc 1] Rock 1970
Nobody’s Fault But Mine Led Zeppelin Jimmy Page, Robert Plant Mothership [Disc 2] Rock 1976
This Old Man Bob Dylan Traditional For Our Children: 10th Anniversary Edition Children’s Music 1991
Monja Roland W De Zoete Inval (Disc 2) Unclassifiable
Time Was Wishbone Ash Wishbone Ash Argus Rock 1972
Imagine [Live] Neil Young John Lennon America: A Tribute To Heroes (Disc 1) Soundtrack 2001
Walk On [Live] U2 U2 America: A Tribute To Heroes (Disc 1) Soundtrack 2001
Good Times Bad Times Led Zeppelin Jimmy Page, John Paul Jones, John Bonham Mothership [Disc 1] Rock 1969

Denderende fietstocht nr 1

Zie de site van TOV

Zuid-West van Aalst kun je heerlijk fietsen in Erpe-Mere, Herzele en Sint Lievens Houtem. Je komt langs drie verschillende molenbeeken, met links en rechts nog heel wat restanten van watermolens. Enkele zijn bijzonder goed geconserveerd, en maalvaardig. Anderen wachten op betere tijden.

De vier windmolens die zich langs of in de buurt van het parcours bevinden zijn allemaal maalvaardig, en kunnen bezocht worden. Best vooraf een afspraakje maken met de molenaars.

Buyssesmolen, Sint Antelinks werd recent gerestaureerd, en wordt officieel in gebruik genomen op 15 augustus. De Kruiskoutermolen in Mere heeft sedert zijn heropening in 2006 reeds meer dan 200.000 toeren op de teller staan.

In Herzele tref je nog de molens Te Rullegem (staakmolen) en molen Ter Rijst (bovenkruier) aan.

In Erpe mag je zeker de Cottemmolen (watermolen) niet missen, gelegen in een beschermde omgeving, aan het einde van de Molenstraat.

In Mere, Herzele en Sint-Lievens Esse bevinden zich enkele brouwerijen, toegespitst op het brouwen van lekkere streekbieren. Jan De Lichte, Ondinneke, De Rijck en Pater Lieven zijn niet te missen.

De tocht start aan de watermolen Ten Broek in Mere vlkabij knooppunt 67, waar je makkelijk de auto kwijt kan.

De tocht blijft onder de 50 km, en een verkorting is mogelijk door vanaf knooppunt 34 direct naar Herzele centrum en verder knoopunt 27 te fietsen. Je mist dan wel Buyssesmolen te Sint Antelinks en het dorp van Sint Lievens Esse.

Veel fietsgenot

Deze voormiddag een fietstochtje gemaakt langs de boorden van onze gemeente. Een tochtje van 22 km langs weide, bos en natuurgebied. Het fietsknooppuntennetwerk, mag best nog wat meer in het daglicht worden gesteld. Je komt er zo weinig mensen tegen…in tegenstelling tot al die fietsers die blijkbaar enkel de Scheldeboorden kennen.

Een korte beschrijving van de knooppunten hieronder.